KUNG MAGISING KA'T MAGMUNI-MUNI

Di ko alam kung anong nagudyok sakin para gumawa ulit ng entry sa aking abandonadang blog. Inaamin ko na binalak ko na talagang huwag galawin ang blog na to at gumawa na ng panibago

***panawagan para kay mea: akala ko ba gagawan mo rin ako ng account sa lj??

Newei, wala naman na kasing matino or should I say interesanteng nangyayari sa buhay ko this past few days. So wala akong maisulat.

Pero napagisip-isip ko… sayang naman ang mga nasimulan ko na.

***

tapos na ang autocad classes ko. At sa wakas, magsisimula na ang aking tunay na bakasyon.

Oo, marunong na akong mag-CAD kaya pwede na akong magtrabaho. Nyahaha… ang babaw!

Pero, ang aking Autocad summer classes ang isa sa mga bagay na hindi ko malilimutan.

Wala lang, masaya lang ako. Pero wala namang particular na tao o bagay ang nagpapasaya sa akin. I just feel good.

Nagkaroon ako ng time sa buhay ko na makapag-isip-isip tungkol sa buhay… Tungkol sa mga pangarap ko at mga gusto kong gawin at marating…(wow! Ang lalim naman ng sinabi ko.. at ano naman ang kinalaman ng autocad dun???)….

Aking napagtanto na ang isang pagkakadapa at hindi pagkatupad ng isa sa iyong mga pangarap ay hindi katapusan ng mundo. Hindi lang ang mga bagay na inakala mong importante ang siyang dapat mong pagtuonan ng pansin. Madami pang mga bagay jan na nangangailangan lang ng pagkakataon upang maipamalas nito ang kabutihang kanyang dulot.

Sabi nga ni Sarah Geronimo: “Lumingon ka lang….Anjan lang siya palagi sa tabi mo”.. haha! Corny!

***

Career mode ang lahat ng tao ngayon. Pati na ung mga kakalase ko sa autocad. Nagpalitan pa ng mga cellphone numbers at calling cards. For future reference daw! Haha! (OO…. Dalawa lang kaming estudyante sa klaseng iyon…. Puro matatanda na ang mga kaklase ko sa autocad… ung isa kong kakwentuhan ay 38 yrs old na civil engr at may mas matanda pa sa kanya na isang babaeng architect.)

Nung una wala akong pakialam kahit di ko makuha ung number nila. Kinuha ko lang ay ung sa seatmate ko, si Vivian, kasi siya lang naman talaga ang ka-close ko. Pero ng maglaon, napagtanto ko ulit na dapat pala ay kinuha ko na rin ung number nila at pinamudmod ang aking cellphone number… possible connections din pala sila. Haha! User-friendly!!!

In-fairness, masaya ang last day namin. Ubeng-ube! (Ultimate Bonding Experience) kulitan sa room habang nagpla-plot ung iba, tapos nagkainan halos kaming lahat sa Mcdo at mega kwentuhan. Leveling ang bonding moments namin. Magiinuman nga dapat kaso mga bayabas din pala ung iba kong kaklase dun… matatanda na, bayabas pa!!! Inabutan din kami ng ulan habang naghihintay sa pinakamimithi naming certificate kaya lalong nadagdagan ang bonding moments namin. Kwentuhan to the nth level. Pero mostly about sa field of work ang topic namin.

OO… nakuha ko ung certificate ko kahit na may isa akong absent at kailangan kong magmake-up ditto. Importante pa naman ung rendering na topic dun pa ako nagabsent.

Ipinagpalit ko ang rendering class sa isang araw na outing ng pamilya ko… at hindi ako nanghinayang. Mahal ko ang pamilya ko at hindi ko kayang hindi makasama sa mga special na okasyon. Kaya go talaga ko. Kahit taun-taon kaming nagswiswimming, hindi pa rin ako nagsasawa!!!

***

Masaya ako talaga kasi inulit na rin sa wakas ang meteor garden. Ang lakas ko talaga kay lord dahil dininig niya ang mga panalangin ko… how I miss meteor garden so much!!!

***

Masaya rin ako kasi nagkaroon ako ng time para makabonding ang mga friends ko sa church at college.

Nagswimming kami nila yayie, boggs, cehl, virlet at therie sa laguna. Migosh, inabot ata kami ng kulang-kulang apat na libo para sa isang overnight stay sa resort na may pool na ilangdaang taon nang hindi pinapalitan ng tubig. Sa kamalas-malasang pagkakataon at dahil no choice na rin kami, napadpad na naman kami sa Villa Querol! Thrice na kong nakarating sa lugar na to at I swear di na ko babalik pa. Pero nakakaaliw kasi sobrang coincidence kasi lahat kami ng napadpad dun sa resort ay puro Born again Christian. At kakilala pa namin ung ibang andun. Ang saya nila at ang saya namin.

Kami naman nila rhai, Sheila at shie, ay mega bonding nung bday ni ryan. Lahat libre ni rhai! Mula sa Yellow Cab pati na sa sine. At nakakapanghinayang dahil hindi Can This Be Love ang pinanood namin. Pero masaya ako nun… Sobra. Mega kwentuhan kami sa Baywalk. Inabot na kami ng alas 3 sa Baywalk at kami na lang ata ang gising. Kasi sarado na ang mga bar dun at lahat na ng tao dun ay tulog na sa mga benches. Mangilanngilan na lang ang gising at lahat pa sila y puro PDA. Tapos videoke pa kami kinabukasan. Hay ang saya!

Hi-skul friends ko na lang ang hindi ko pa nakakabonding dis summer. Never pa ata ako gumimik ng as in night-out kasama ang hi-skul friends ko. Pati ung swimming namin na since first year pa binabalak ay di pa rin natutuloy. Kuntento na kami sa mga sleep-overs at mga panonod ng sine at inuman at mga “Christmas party slash reunion”. Except nung bday ni mark nung 4th yr na nagswimming ang lahat ng boys. Pero ung talagang mga tropa ko na mga lalake ay hindi sumama sa naturang outing.

Huling labas ko na ata wid dem ay nung December pa at nanood kami ng so happy together with maui, faith, ieth, at toffer. Hindi ko alam sa iba kong mga kaibigan kung lumalabas pa sila pero ang alam ko OO, lalo na ang mga UPD pipol.

Hehe! Sabi nga nung isa kong tropa, isolated na nga ako sa UST, inisolate ko pa lalo dahil hindi daw ako nagpaparamdam. Haha! Pero I swear, di na talaga ako bibisita sa UPD, UPM at sa eskwelahan ni Boni at ang katapat nitong eskwelahan. Ako na lang ang nakakaalam ng dahilan kung bakit. (pero one of these days, alam kong sasamahan ko si gain sa UP para sa kanyang thesis) haha. Pero walang makakalam kung kelan. At sana wag ng matuloy.

Pero miss ko na talaga sila. Pati na rin ang mga college friends ko…

***

ewan ko kung bakit yan ang mga nagging topic ng entry ko sa blog ngayon??!!?? I just wonder.